ΟΙ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΗΣ ΓΙΟΓΚΑ

Της Μαίρης Ηλιοπούλου

Θα κάνουμε μιά σύντομη αναφορά στις Ανατολικές Θρησκείες, και θα αναφερθούμε διεξοδικά στο διαλογισμό και στη γιόγκα. Αυτά συνδέονται οπωσδήποτε με τις ανατολικές θρησκείες και τις διάφορες κινήσεις ανατολικής προέλευσης. Ως σημείο εκκίνησης επιλέγουμε την «αναζήτηση του Θεού».

grigorios-palamasΗ αναζήτηση του Θεού

Ένα από τα ρεύματα που προσελκύει  σε αυτές τις αναζητήσεις είναι το ρεύμα των ανατολικών θρησκειών. Ουσιαστικά αυτές οι αναζητήσεις μέσα στις ανατολικές θρησκείες είναι αναζήτηση του Άγνωστου Θεού.

Αυτό λοιπόν που κάνει τους αναζητητές να στραφούν στην αναζήτηση του Θεού ως μιας Ανωτέρας Δύναμης είναι γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν χάσει ή εάν θέλετε έχουν ξεχάσει την Ορθόδοξη Παράδοσή μας. Έχουν εκβάλλει τον Τριαδικό και  προσωπικό Θεό από τηνζωή τους και έχουν επιστρέψει στην λήθη, στην άγνοια,  στην κατάσταση της ειδωλολατρίας, με όλα τα επακόλουθα στην προσωπική τους ζωή. Έχουν χάσει το νόημα της ζωής τους και κινούνται σε ένα επιφανειακό επίπεδο πρόσληψης και βίωσης των αξιών της ζωής. Στην απώλεια της Ορθοδόξου Παραδόσεως μας, συμβάλλει και η αλλοτρίωση της Ορθοδόξου Πίστεώς μας από τις άλλες ομολογίες και στην σύγχυση που επικρατεί σε πολλά θέματα.

Το σημείο εκκίνησης της αναζήτησης του Θεού στην Ορθοδοξία και τις άλλες θρησκείες διαφέρει. Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως έχουν μια αναζήτηση ενός «αφηρημένου Θεού», μιας  «ανωτέρας Δυνάμεως» και όχι ενός προσωπικού και Τριαδικού Θεού όπως αυτός συναντάται στην Ορθοδοξία.

Μπορούμε να πούμε ότι ακαδημαϊκά οι ανατολικές θρησκείες  παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον σαν κουλτούρα αλλά και σαν στάση ζωής. Διαφέρουν όμως από την δική μας την κουλτούρα, την δόμηση αλλά και το Ελληνορθόδοξο Πνεύμα. Είναι εντελώς έξω από εμάς, που πιστεύουμε στην Αγία Τριάδα, και που η ζωή μας έχει φωτισθεί από το Φως του Χριστού την ημέρα της βαπτίσεως μας.

Τα αίτια γεννήσεως των κινήσεων στη Δύση

Όλες  οι θρησκευτικές κινήσεις προέρχονται μεν από την Ανατολή, περνούν όμως μέσα από το χώρο της Δύσεως. Δεν μας έρχονται, δηλαδή, κατ’ ευθείαν από την Ανατολή, αλλά κυοφορούνται και γεννιούνται στο δυτικό χώρο.

Σχεδόν όλοι οι αρχηγοί των θρησκευτικών κινήσεως διαμένουν στην Αμερική.  Αυτό έχει μεγάλη σημασία και βοηθά στο να δοθεί μια ερμηνεία, σ’ αυτό το φαινόμενο.

Ξέρουμε καλά ότι το γενικό κλίμα της Δύσεως είναι κατάλληλο για την διάδοση αυτών των θρησκευτικών κινήσεων, διότι έχει προηγηθεί η θεωρία του θανάτου του Θεού. Όχι ότι πέθανε ο Θεός, αλλά ότι οι άνθρωποι αποξένωσαν τον Θεό από την ζωή τους, έχασαν την Χάρη Του.

Η είσδυση της σχολαστικής φιλοσοφίας στην «Θεολογία» και η ιησουίτικη αντιμετώπιση των θεμάτων της ζωής απογοητεύουν τους ανθρώπους και τους οδηγουν σε επαναστατικές αναζητήσεις άλλων τρόπων λυτρώσεως από τον πνευματικό θάνατο.

Ο σύγχρονος νέος  ζει σε μια κοινωνία, που είναι κυρίως υλιστική, σαρκική και  δεν επαγγέλλεται καμιά λύτρωση. Δεν ικανοποιεί τα «υπαρξιακά» του προβλήματα και αισθάνεται την ανάγκη να βρει διέξοδο να ελευθερωθεί από την αποπνικτική κοινωνική ατμόσφαιρα – περιβάλλον. Άλλοτε το επιχειρεί με τη λήψη ναρκωτικών ουσιών, άλλοτε εντάσσεται σε ακραία πολιτικά συστήματα και άλλοτε καταφεύγει σε κάποια σέκτα που επαγγέλλεται κάποια λύτρωση. Οι νέοι άνθρωποι που ζητούν  κάτι βαθύτερο και ουσιαστικότερο, καταλήγουν στις βουδιστικές θεωρίες περί λυτρώσεως.

Στην Ελλάδα υπάρχουν επίσης νέοι οι οποίοι εντάσσονται στις κινήσεις των ανατολικών θρησκειών αναζητώντας την οπή εξόδου από την αποπνικτική ατμόσφαιρα όπως είπαμε και πιό πάνω, η οποία τους δημιουργεί φοβερά προβλήματα. Ετσι ενθουσιάζονται από τις διδασκαλίες των γκουρού.

Αφού λοιπόν οι νέοι κυρίως άνθρωποι έχασαν την επαφή τους με την Ορθόδοξη Παράδοση, την Ορθόδοξη θεολογία, και επιπλέον αγνοούν παντελώς την Παράδοση μας, αναζητούν την πνευματική σωτηρία τους στα θολά νερά των ανατολικών θρησκειών.

Ο αποκρυφισμός

Οι ανατολικές θρησκείες, ο διαλογισμός και η γιόγκα συνδέονται στενά με τον αποκρυφισμό. Όταν μιλάμε για αποκρυφισμό εννοούμε κυρίως την διδαχή για τα απόκρυφα πράγματα, απόκρυφες μεθόδους και απόκρυφη πραγματικότητα. Οι οπαδοί του αποκρυφισμού ισχυρίζονται πως αναφέρονται σε έναν άλλο κόσμο «πνευματικό».

Ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος αναφέρει στο βιβλίο του «αποκρυφισμός, γκουρουϊσμός, νέα εποχή». Το κύμα του αποκρυφισμού που συμπλέκεται με τη λεγομένη «Νέα Εποχή» απλώνεται σήμερα σαν τεράστιο δίχτυ και ενώνει διάφορες τάσεις και ομάδες. Εισχωρεί σε όλους τους τομείς της ζωής και απειλεί να αλλοιώσει το πνευματικό φρόνημα του λαού και να ακυρώσει το ευαγγέλιο της Καινής Κτίσης.

Στη «Νέα Εποχή» εντάσσονται πλήθος γκουρουϊστικών, θεοσοφικών, νεογνωστικών ομάδων. Ονομάζονται «ψυχολατρίες» που υπόσχονται να αναπτύξουν ολόκληρο το «δυναμικό του νου» ή τη συνείδηση του ανθρώπου, για να τον οδηγήσουν στον Υπεράνθρωπο και να αποτελέσουν έτσι τον «πυρήνα» τη «νέα φυλή» που θα αναλάβει να διοικήσει τον κόσμο στη διάρκεια της «Χρυσής Εποχής». Ο γκουρουϊσμός έχει εξαιρετική σημασία στη διαμόρφωση του κλίματος της Νέας Εποχής.  Αξίζει ν’ ασχοληθούμε μαζί του.

Ο Ινδουϊσμός

Οι σύγχρονες θρησκευτικές κινήσεις που επικρατούν σήμερα έχουν εξάρτηση από τον Ινδουϊσμό. Ινδουϊσμός αποκαλείται η θρησκεία που επικράτησε στην Ινδία. Διακρίνονται πολλά στάδια στη διαμόρφωση του συστήματος του Ινδουϊσμού.

Το πρώτο στάδιο είναι ο Βεδισμός, που είναι καρπός της συναντήσεως των θρησκευτικών πεποιθήσεων των Αρίων που εισέβαλαν στην Ινδία το 1500 π.Χ. και της θρησκείας των Δραβίδων***. Ο όρος Βεδισμός προέρχεται από τις Βέδες που είναι τα ιερά βιβλία ή αλλιώς τα βιβλία της Γνώσεως.

Το δεύτερο στάδιο είναι ο Βραχμανισμός. Οι Βραχμάνες είναι οι ιερείς των Ινδουϊστών οι οποίοι αφού απέκτησαν μεγάλο κύρος και επιρροή, διαμόρφωσαν τον ονομαζόμενο Βραχμανισμό. Τα κύρια γνωρίσματα του Βραχμανισμού είναι ο χωρισμός της κοινωνίας σε 4 τάξεις και η διοργάνωση των θυσιών.

Το τρίτο στάδιο είναι ο φιλοσοφικός Ινδουϊσμός. Οι Ινδοί προσπάθησαν να κάνουν μια σοβαρή ερμηνεία της φύσεως. Αναπτύχθηκε η διδασκαλία περί του Βράχμα που είναι «η μόνη ύπαρξις και πραγματικότης η περικλείουσα εν εαυτή και διαποτίζουσα τα πάντα.»

Πρόκειται, δηλαδή για μια πανθεϊστική ερμηνεία της φύσεως. Επίσης αναπτύχθηκε και ο τρόπος της λυτρώσεως της ανθρωπίνης υπάρξεως. Το «αντικειμενικό σύμπαν» (το Βράχμα) και το «υποκειμενικό εγώ» (το Ατμαν) ταυτίζονται σ’ αυτή την έννοια γι’ αυτό, η υπερτάτη πραγματικότης καλείται Βράχμα – Ατμαν. Όταν η ανθρώπινη ψυχή γνωρίζει καλώς αυτήν την πλήρη ταυτότητα της με το Βράχμα, εισέρχεται εις την Νιρβάνα, μια κατάσταση μακαριότητας η οποία είναι πέραν της περιγραφικής δυνάμεως του ανθρώπου. Το βασικό σημείο, στον Ινδουϊσμό είναι ότι ο Θεός είναι απρόσωπος, αλλά και η λύτρωση του ανθρώπου θεωρείται απρόσωπη, αφού επιτυγχάνεται με την ταύτιση απλώς της ψυχής με το Βράχμα.

Το τέταρτο στάδιο είναι ο αιρετικός Ινδουϊσμός, στον οποίο  τη κεντρική θέση κατέχει ο Βουδισμός και ο Γιαϊνισμός. Κοινό σημείο και των δύο αυτών κινήσεων είναι ότι αμφισβήτησαν την σπουδαιότητα των Βραχμάνων ιερέων, την θεοπνευστία των Βεδών και την μονιστική διδασκαλία περί του Βράχμα. Βασικά θέμα τους ήταν το πως ο άνθρωπος, θα ελευθερωθεί από το Κάρμα και από τις ατελείωτες μετεμψυχώσεις. Τόνισαν κυρίως το θέμα του ασκητισμού, τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο ο άνθρωπος αυτοσυγκεντρώνεται και απαλλάσσεται από την οδύνη της ζωής.

Το πέμπτο στάδιο είναι ο μεταγενέστερος Ινδουϊσμός, ο οποίος διατήρησε στοιχεία των προηγουμένων και στην πραγματικότητα, αφ’ ενός έκανε σύμπτυξη των στοιχείων του παλαιότερου, αλλά και του αιρετικού Ινδουϊσμού, αφ’ εταίρου πρόσθεσε νέα δόγματα και νόμους.

Οι Ινδουϊστές είναι διαιρεμένοι σε εκατοντάδες αιρέσεις – σχολές που έχουν διαφωνίες αλλά και εχθρότητες μεταξύ τους. Όλες όμως αυτές οι σχολές υποκλίνονται στην Μπαγκαβάτ Γκιτά που σημαίνει θείο τραγούδι, και είναι το ευαγγέλιο του Ινδουϊσμού». Είναι ένα κείμενο που συναντιούνται όλοι οι Ινδουϊστές και θεωρείται «ιερό» και «θεόπνευστο» από όλους.

Τι είναι η Μπαγκαβάτ Γκιτά: Ένας διάλογος υπό μορφή ποιήματος. Σύμφωνα με τη Γκιτά, η γιόγκα δεν είναι ανθρώπινο εύρημα, ανθρώπινο δημιούργημα, όπως λόγου χάριν η επιστήμη. Η γιόγκα είναι «θεία αποκάλυψη, δώρο που ο Κύριος της γιόγκα, ο θεός Κρίσνα προσφέρει στην ανθρωπότητα, μέσω του μαθητή του Αρτζούνα. Ακόμα μέσα από την Μπαγκαβάτ Γκιτά ο θεός Κρίσνα διδάσκει ότι η γιόγκα είναι μορφή θυσίας γι’ αυτόν.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα θρησκευτικά ρεύματα ανατολικού τύπου που επικρατούν και αναπτύσσονται σήμερα στον Δυτικό κόσμο και έχουν έλθει και στην Ελλάδα, έχουν στοιχεία από όλους τους σταθμούς του Ινδουϊσμού και μπορεί κανείς να διατυπώσει την άποψη ότι έχουν μια προσαρμοστικότητα προς τις συνθήκες ζωής και τον τρόπο σκέψεως του δυτικού ανθρώπου.

Γι’ αυτό οι καθαροί Ινδουϊστές σήμερα δεν παραδέχονται εντελώς τα θρησκευτικά ρεύματα ανατολικού τύπου που αναπτύσσονται στον χώρο της Δύσεως. Γιατί στην προσπάθειά τους να απαντήσουν στα προβλήματα του δυτικού ανθρώπου οι αρχηγοί αυτών των κινήσεων προσάρμοσαν πολλές διδασκαλίες του καθαρού Ινδουϊσμού στα νέα Δυτικά δεδομένα και φυσικά επικρατεί η υποψία ότι αυτό γίνεται για άλλους ιδιοτελείς σκοπούς.

Ο γκουρού του Σατυανάντασραμ, δηλαδή ενός Κέντρου διαλογισμού, ομολογεί: «Θερμά σας παρακαλώ όλους τους ομιλητές και όλους αυτούς οι οποίοι την εξασκούν να μην υποβιβάζουν την γιόγκα κάτω του αληθινού σκοπού της. Εάν θέλεις να κάνεις γιόγκα μόνον για την ομορφιά σου, υπάρχουν γι’ αυτό το σκοπό τα κέντρα ομορφιάς. Παρακαλώ πήγαινε σ’ αυτά και μην έρχεσαι στα κέντρα της γιόγκα. Εάν θέλεις επίσης να φορμάρεις το σώμα σου, υπάρχουν κέντρα φυσιοθεραπευτικής αγωγής καθώς και άλλα παρόμοια μέρη για να πας. Πήγαινε λοιπόν εκεί. Γιατί στα κέντρα της γιόγκα θα πρέπει μόνον ο σκοπός της ανάπτυξης της συνειδητότητάς σου να σε φέρει. Εάν δεν ενδιαφέρεσαι εσύ γι’ αυτήν την ανάπτυξη, τότε βεβαίως μη διστάσεις να ζητήσεις αλλού αυτά που ζητάς.  [π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος (αποκρυφισμός, γκουρουϊσμός, νέα εποχή) σελίς 174-176.]

Η γιόγκα λοιπόν έχει και φιλοσοφία από την οποία πηγάζουν και οι πρακτικές και συνδέεται με θεμελιώσεις θρησκευτικές αντιλήψεις όπως:

–Η ύπαρξη και η αθανασία της ψυχής.

— Η μετεμψύχωση.

— Ο νόμος του Κάρμα, δηλαδή της ανταπόδοσης των καλών και των κακών πράξεων του ανθρώπου σ’ άλλες ζωές.

— Η ύπαρξη του Θεού που καθοδηγεί τους πιστούς του προς αυτόν.

Στις κινήσεις ανατολικού τύπου υπάρχει ένας συγκρητισμός, που σημαίνει την εναρμόνιση διάφορων στοιχείων. Κυρίως ο όρος αυτός επικράτησε από την διαγωγή των Κρητών που λησμονούσαν τις διαφορές μεταξύ τους, αλλά και τις έριδες και ενώνονταν κατά του κοινού εχθρού. Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται, σαν η τάση «της αναμείξεως θρησκειών, θεών και θρησκευτικών τελετών».

Οι περισσότερες από τις γκουρουϊστικές ομάδες απορρίπτουν τη μοναδικότητα του Χριστού ως Θεανθρώπου, Μεσίτου, Σωτήρος και Διδασκάλου. Στην θέση του Χριστού, τοποθετείται ο «Μω», ο Μούν, ο Πραμπουπάντα, ο Μαχαράτζι, ο Μαχαρίσι … και σύμφωνα με την προειδοποίηση του Χριστού (Ματθ. Κδ’, 24, Μαρκ, ιγ΄,22), «εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία μεγάλα και τέρατα, ώστε πλανήσαι, ει δυνατόν και τους εκλεκτούς».

Γι’ αυτούς ο Χριστός δεν είναι ο αληθινός Θεός και αληθινός άνθρωπος, και σύμφωνα με τις ινδουιστικές αντιλήψεις η «ενσάρκωση του Θεού» χάνει την ανθρώπινη φύση στην θεία, επομένως η αλήθεια του σταυρού είναι ακατανόητη. Ο άνθρωπος, όπως και τα ζώα, αποτελούν τμήμα της παγκόσμιας αυτής ψυχής, με προορισμό την απώλεια της ατομικότητος τους στην ενιαία θεία ουσία, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη σταγόνα νερού, που διαλύεται μέσα σ’ ένα ωκεανό’!

water-drop.jpg

Η σταγόνα που διαλύεται μέσα στον ωκεανό, όπως αναφέρεται και στο κείμενο.

Έτσι μπορούμε να υποστηρίξουμε την άποψη ότι σ’ αυτές τις κινήσεις ούτε ο Θεός είναι Πρόσωπο, αλλά ούτε και ο άνθρωπος είναι Πρόσωπο. Η δε ανθρωπολογία τους είναι πολύ διαφορετική από την ανθρωπολογία του Χριστιανισμού.

Εδώ θα πρέπει να σταθούμε και να κάνουμε μια παρένθεση. Όταν λοιπόν στην Πίστη μας υπερτονίζουμε την θεία φύση εις βάρος της ανθρωπίνης, δηλαδή βλέπουμε τον Χριστό μόνον ως Θεό παραβλέποντας ότι ήταν τέλειος άνθρωπος, τότε έχουμε μια αιρετική αντίληψη και δεν είμαστε σωστά τοποθετημένοι μέσα στην Ορθοδοξία.

Όπως σημειώνει ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος «οι περισσότερες από τις ομάδες που περιγράψαμε απορρίπτουν τη δυνατότητα, προσωπικής σχέσεως με τον Θεό και αντί γι’ αυτήν κηρύσσουν την ενότητα ουσίας, όχι τη σχέση Προσώπων!

Συνάρτηση της ανθρωπολογίας των θρησκευτικών αυτών κινήσεων είναι και η διδασκαλία περί της λυτρώσεως του ανθρώπου.  Λύτρωση, είναι η ένωση της ανθρωπίνης υπάρξεως με το Θεό που στην πραγματικότητα είναι η απώλεια της ατομικότητας στην ενιαία θεία ουσία. Το γεγονός της λυτρώσεως διαποτίζει όλες τις θρησκευτικές κινήσεις που επικρατούν σήμερα. Ο πεφωτισμένος συνταράσσεται από το πρόβλημα της οδύνης και συνειδητοποιεί ότι η οδύνη προέρχεται από τον πόθο της ζωής.

Ο πεφωτισμένος έχει την υπέρτατη γνώση την οποία καλείται ο άνθρωπος να αποκτήσει. Η υπέρτατη γνώση συγκεκριμενοποιείται σε τέσσαρες μεγάλες αλήθειες.

Η τετάρτη παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί είναι σχετική με το θέμα μας, είναι ο τρόπος τον οποίο μετέρχεται κανείς για να επιτύχει την λύτρωση, δηλαδή, την απαλλαγή από την οδύνη. Αυτό επιτυγχάνεται με την νέκρωση των αισθήσεων, με την ορθή πίστη, την απόφαση, τον λόγο, την πράξη, τον βιο, την σκέψη, την αφαίρεση.

Φυσικά κύριος τρόπος είναι ο διαλογισμός και η γιόγκα για τα οποία θα κάνουμε λόγο πιο κάτω.

Ο διαλογισμός, η γιόγκα

Ο διαλογισμός είναι ένας βασικός τρόπος λυτρώσεως του ανθρώπου από την οδύνη και τη μετενσάρκωση των ψυχών, σε συνδυασμό με τη γιόγκα. Αυτός ο τρόπος αυτοσυγκεντρώσεως (διαλογισμός) συνιστάται, προκειμένου να αποφευχθεί μια νέα ζωή, σε όλες αυτές τις θρησκευτικές κινήσεις ανατολικού τύπου. Πρόκειται για μια τεχνική μέθοδο που εμφανίζεται σε όλες τις κινήσεις για να επιτευχθεί η ολοκληρωτική αυτοσυγκέντρωση. Έτσι ο διαλογισμός είναι η «περισυλλογή» η οποία φθάνει μέχρι την υπνωτική έκσταση και χρησιμοποιείται σαν μέσο για την πλήρη απομόνωση της ψυχής από την ύλη, αλλά και για την απελευθέρωση της ψυχής από την Samsara. Δηλαδή την ανακύκληση των ψυχών.

Ο σκοπός της γιόγκα είναι να επιτύχει ο άνθρωπος την εσωτερική ηρεμία και στην πραγματικότητα να παύση να λειτουργεί “το όργανο της σκέψεως». Και φυσικά τίθεται αυτό μέσα σε όλη την Ινδουϊστική φιλοσοφία. Δεν είναι ανεξάρτητο και απομονωμένο σύστημα που επιτρέπει μια χαλάρωση των σωματικών οργάνων.

Η λέξη Γιόγκα προέρχεται από την σανσκριτική ρίζα Jug, που σημαίνει κυρίως ένωση, δηλαδή σ’ αυτή την περίπτωση, ένωση με την υπέρτατη πραγματικότητα. Γκουρού είναι λέξη που αποτελείται από δύο γράμματα. Το γκου που σημαίνει σκοτάδι και ρου, που σημαίνει αυτός που διαλύει το σκοτάδι. Γκουρού κατά την Ινδουϊστική φιλοσοφία σημαίνει «φως, φώτιση, ακτινοβολία».

Πως αντιμετωπίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία αυτά τα ρεύματα- κινήσεις.

Η Εκκλησία θεωρεί ότι ο τρόπος ζωής που εμπνέεται από τα ανατολικά ρεύματα τις περισσότερες φορές συνδέεται με δαιμονικά στοιχεία.

Η Ορθοδοξία βασισμένη στη Βιβλικοπατερική Παράδοση, που είναι φανέρωση της διαρκούς υπάρξεως της Ακτίστου Ενεργείας του Παναγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία, διακηρύττει την πίστη στην ύπαρξη του Τριαδικού Θεού και την σωτηρία που έρχεται μόνον από Αυτόν.

Κατά την άποψη των γκουρουϊστικών ομάδων στη χώρα μας και η προσευχή του Ιησού στην Ορθόδοξη Παράδοση, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό» είναι ένα είδος μάντρα.

Από το βιβλίο «Μιά βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους» σημείωσα για να σας αναφέρω τις διαφορές μεταξύ της ευχής και της μεθόδου γιόγκα (μάντρα).

1) Στην «ευχή» εκφράζεται έντονα η πίστη στον Θεό, ο Οποίος δημιούργησε τον κόσμο, τον κυβερνά και τον αγαπά. Είναι Πατέρας στοργικός, που ενδιαφέρεται να σώσει το πλάσμα Του. Η σωτηρία επιτυγχάνεται «εν τω Θεώ». Βρίσκεται μακρυά από τον αθλητή της νοεράς προσευχής η αυτολύτρωση και αυτοθέωση γιατί αυτή ήταν η αμαρτία του Αδάμ, δηλαδή,  η αμαρτία της πτώσεως του. Θέλησε να γίνη Θεός έξω από εκείνο που ο Θεός τον είχε ορίσει. Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται «δι’ εαυτού και εξ εαυτού», όπως λέγουν τα ανθρώπινα αυτά συστήματα, αλλά «εν τω Θεώ».

2) Με την «ευχή» δεν αγωνιζόμαστε να συναντήσουμε έναν απρόσωπο Θεό. Δεν επιδιώκουμε την ανύψωσή μας εις το «απόλυτο μηδέν», αλλά η προσευχή μας συγκεντρώνεται στο Προσωπικό Θεό, τον Θεάνθρωπο Ιησού.

3) Με την νοερά και αδιάλειπτη προσευχή δεν ερχόμαστε σε κατάσταση υπερηφάνειας.

4) Η σωτηρία, όπως είδαμε δεν είναι αφηρημένη κατάσταση, αλλά ένωση με τον Τριαδικό Θεό «εν τω προσώπω» του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αλλά αυτή η ένωση δεν εξαλείφει τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν αφομοιούμεθα, εφ’ όσον είμαστε και εμείς ιδιαίτερα Πρόσωπα.

5) Κατά την πορεία της προσευχής, αποκτούμε την ικανότητα να διακρίνουμε την πλάνη. Βλέπουμε και διακρίνουν τις κινήσεις του Σατανά, αλλά και τις ενέργειες του Χριστού. Αναγνωρίζουμε δηλ. το πνεύμα της πλάνης, που πολλές φορές μετασχηματίζεται και σε Άγγελο φωτός.

6) Ο αγώνας για την «ευχή» συνδέεται με την κάθαρση της ψυχής και του σώματος από την φθοροποιό επίδραση των παθών.

7) Με την ευχή δεν επιδιώκουμε να οδηγήσουμε τον νου στο απόλυτο μηδέν, αλλά να τον στρέψουμε στην καρδιά και να φέρουμε την Χάρη του Θεού μέσα στη ψυχή, από την οποία θα επεκταθεί και στο σώμα. «Η βασιλεία του Θεού, εντός ημών εστί».

8)  Δεν υπάρχει σε μας αδιαφορία για τον γύρω κόσμο.

9)  Δεν δίνουμε μεγάλη σημασία στις ψυχοτεχνικές μεθόδους.

Κλείνοντας τη σύντομη αυτή αναφορά στις «αποκρυφιστικές παραμέτρους της γιόγκα»  να επαναλάβω και εγώ ότι η νηπτική παράδοση που υπάρχει μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία  αναπαύει τον άνθρωπο, τον ολοκληρώνει και τον αναπτύσσει καθολικά.

*** Με την ονομασία Δραβίδες, εκ της σανσκριτικής «Dravida«, φέρεται κυρίως η περισσότερο μελαχρινή φυλή των Ινδών. Ο όρος αν και είναι αρκετά παλαιός (τον επινόησε ο Ροβέρτος Κάλντγουελ στο σύγγραμμά του «Werk Comparative Grammar of the Dravidian or South Indian Family of Languages» το 1856), συνεχίζει να είναι σε χρήση μόνο για ιστορικούς, πολιτιστικούς και γλωσσικούς λόγους.

Οι Δραβίδες, που αποτελούν ινδική εθνική ενότητα με επιμέρους εννέα φυλές, υπολογίζονται σήμερα σε 220 εκατομμύρια. Κατά τους ερευνητές φέρονται ως οι λιγότεροι διαφοροποιημένοι, παρότι είχαν δημιουργήσει ιδιαίτερο πολιτισμό παρά τον Ινδό ποταμό, περί το 3.000 – 2.000 π.Χ.., αναγνωριζόμενοι ως ο ανατολικότερος κλάδος της ευρύτερης μεσογειακής φυλής στην οποία συμπεριλαμβάνονται οι Ίβηροι, Ετρούσκοι, Έλληνες, Χετταίοι, Αιγύπτιοι και Σουμέριοι. Μετά δε την εισβολή των Αρίων στην ινδική χερσόνησο οι Δραβίδες περιορίστηκαν στο οροπέδιο Ντέκκαν όπου και απομονώθηκαν γενετικά. ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΒΙΚΠΑΙΔΕΙΑ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

 –ΜΙΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ.  – ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ.

 — ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΣΑΙ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΥ

 — ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ, ΓΚΟΥΡΟΥΙΣΜΟΣ, ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ – π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΑΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΤΟ 2005 ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΩΣ.

Advertisements

About Kalimera! - Gia Sena!

General Issues (photos, history, culture, relegion)
This entry was posted in ΟΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΟΥ and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s