Ο υπαρξιακός χαρακτήρας της αλλοτριώσεως του ανθρώπου

      Ο υπαρξιακός χαρακτήρας της αλλοτριώσεως του ανθρώπου                 στον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο

4. Η παρακοή και η αθέτηση της εντολής του Θεού από τον άνθρωπο έχει υπαρξιακό και όχι νομικό εξωτερικό χαρακτήρα. Το υπαρξιακό περιεχόμενο της αμαρτίας αλλοτριώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, όπου κατά την επίγεια πορεία της εμφανίζει τα εξής χαρακτηριστικά.

α) Παραμερίζεται ο Θεός από την ζωή του ανθρώπου. Η πανταχού παρουσία του Θεού δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο με εξωτερικά αντικειμενικά δεδομένα, αλλά «εξαρτάται» από τη λειτουργία της ψυχικής αισθήσεως του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος παραμερίζει την αγάπη του Θεού, αγνοεί και διαγράφει την παρουσία του Θεού. Τότε βιώνει την «απουσία» του Θεού και αποκτά την εμπειρία ότι η ύπαρξη και η ζωή του στερούνται ουσιαστικού νοήματος.

β) Τα χαρίσματα και οι ικανότητες του ανθρώπου παραμένουν ως δώρα του Θεού, αλλά αλλοτριώνεται ο δημιουργικός και ευεργετικός χαρακτήρας τους, επειδή έπαυσαν να δέχονται την ακτινοβολία της αγάπης του Θεού. Ο άνθρωπος διαθέτει δύναμη, αλλά είναι διαποτισμένη από την καταστροφική μανία του εγωϊσμού και της φιλαυτίας. Η διακονία και η θυσία της αγάπης μετατρέπεται σε διαφωνία, αντιπάθεια, μίσος, έχθρα και πνεύμα καταστροφής και διαλύσεως των άλλων ανθρώπων.

2007ammanγ) Η δύναμη του ανθρώπου τροφοδοτείται από τις ικανότητες της ανθρώπινης φύσεως. Ο βιολογικός χαρακτήρας της φύσεως αυτονομείται από την καθοδήγηση του πνεύματος, έρχεται σε αντίθεση μαζί του και τελικά παρασύρεται στο ρεύμα της φθοράς και του θανάτου. ‘Έτσι καταλαβαίνουμε την προειδοποίηση του Θεού στους Πρωτόπλαστους: « ή δ’ αν ημέρα φάγησθε απ’ αυτού θανάτω αποθανείσθε». Δεν πρόκειται για μια θανατική ποινή, που επιβάλλεται εκ των υστέρων από τον Θεό. Φανερώνει τον αυτόνομο εγκλωβισμό του ανθρώπου στην υλικότητα του. Γνώρισμα της είναι η αδιαφάνεια, δηλ. η εκούσια άρνηση να δεχθεί την ακτινοβολία της αγάπης του Θεού, που τη μεταμορφώνει σε αφθαρσία κα αθανασία. Γι’ αυτό και η αμαρτία, ως άρνηση του Θεού, αλλοτρίωσε το μυστήριο της ζωής και το υπεβάθμισε στο επίπεδο της επιβιώσεως (= επικράτηση του ζωϊκού και ζωώδους ενστίκτου).

δ) Ο άνθρωπος χάνει το χάρισμα του «αρχικού» δηλ. την εξουσία του στην κτιστή δημιουργία. Επειδή «της παρρησίας εξέπεσε δια την παρακοήν και τα της αρχής ηκρωτηριάσθη». (Χρυσόστομος). Ο ακρωτηριασμός δεν σημαίνει αφανισμό της κυριαρχικής δυνάμεως, αλλά ελάττωση και παραφθορά. Με τη δύναμη του ο άνθρωπος προσπαθεί να εξοντώσει τους άλλους για να επικρατήσει το Εγώ του. Πλήρης η παραφθορά της δυνάμεως, όπως εκπηγάζει από την αγάπη του Θεού, που μόνον ευεργετεί και προάγει τις άλλες υπάρξεις. Έτσι όμως εισάγεται το παράλογο στον κόσμο. Πρόκειται για το φυσικό και ηθικό κακό, που επικρατεί στην ανθρώπινη ιστορία.

Απο το άρθρο: Ο υπαρξιακός χαρακτήρας της αλλοτριώσεως του ανθρώπου στον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, η ενότητα 4. με τίτλο, ο υπαρξιακός χαρακτήρας της αμαρτίας, του Κώστα Γρηγοριάδη, Καθηγητή. Περιοδικό ΣΥΝΑΞΗ

Advertisements

About Kalimera! - Gia Sena!

General Issues (photos, history, culture, relegion)
This entry was posted in ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ + ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ (Patristic Texts) and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s